Varsmızdır ama, sizinle birlikte, sizi sarıp sarmalayan çevreniz de vardır. Sesler, kokular, renkler, iklimler, insanlar, insanî ve toplumsal durumlar. Başka tutumlar, başka tavırlar. Çoğunun farkındaymışsınız gibi gelir, fa­kat farkında değil'sinizdir. Kokuları duyarsınız, görürsü­nüz, dinlersiniz, nasılsa bu işleviniz olağanlaşmıştır. Sıra-danlaşmıştır algılamalarınız. Oysa işin aslı, gördüklerimi­zin, işittiklerimizin bilincine varmak değil midir hayat? Hayatın size uzanan ellerinin çarpıntısını duymak, derin­liğini yakalamak ve hakkını vermek değil midir insanı in­san yapan çaba... Ahmet bir çarpıntıymış meğer. Umudun, acının, isya­nın, aşkın, bir tavrın çarpıntısı. Dinliyordum, seviyor­dum, alkışlıyordum. Ama yitirildikten sonra kavradım ki Ahmet Kaya daha derinlerdeymiş. Güç odaklarımdan, zenginliğim, gücümmüş. Müziğini şarkıcılığını tartışmak bana düşmez. Daha ötelerde yakalıyorum Ahmet'i ben. Onu hep özleyeceğim. Yapabileceği -biliyorum ki çok doluydu- şarkılarının hasretini hep çekeceğim. Ne diye­lim ki, insanlığın insanlaşması böylesi acı ve kahrın ha­malı evlatlarının üzerinden geçiyor. Onurun ve cesaretin hamalı Ahmet Kayayı sevgimle saygımla selamlıyorum. Koşumuz öteiere olsun.