Tertemiz bir kalp, iyi bir yürek sahibi, mert ve alçak gönüllüydü. Biz onun ilk kasetlerini, Diyarbakırlı Ahmet diye dinliyorduk. Hemşerimiz diye gurur duyuyorduk. Sonradan tanıştığımızda, birçok insanın böyle zannetti­ğini söyledi. O da kendisini Diyarbakırlı sayıyordu. İyi bir Kürt'tü. Güzel sofra kurar, az yer ve iyi konuşurdu. Mu­habbetine asla doyum olmayan bir insandı. Düşündükle­rini söyleyebilen insanlardandı ki; bu insanlardan çok az var. Şimdi Rumeli Kavağı'nda ne zaman ateş yakılsa, Ahmet'in biraz sonra geleceği hissine kapılıyoruz hepi­miz. Biraz sonra gelecek, bulgur pilavını hazırladık mı? Biraz sonra gelecek, denize masayı atacak ve kurulup sohbetine başlayacak...