Onu tanıdığım için hep keyif aldım ve dostum oldu­ğu için onur duyuyorum. Bu anlamda yokluğu ve ayrılış şekli içimi yakmaya devam ediyor. Yakından tanımak gerekir ki Ahmet'i. Zeki ve espriliydi. Dostlarıyla ilişkilerini hep bu temel­de sürdürmüştür. Gülmek onun en önemli özelliğiydi. Hiç beklemediğiniz bir vakit onun bir muzipliğiyle karşı karşıya kalır ve bedelini de ağır öderdiniz. Yaptığı şaka­larda son derece zekiydi ve emek harcardı. Bu şakaların­dan yakın bir dostumuz epey nasip almıştı. Bir gün bu dostumuzun internet sitesine girip kendi­ni bir kadın olarak tanıttı ve mail atmaya başladı. Bir sü­re sonra dostumuz bu mesajlara cevap vermeye başladı ve bu mesajlaşmalar uzun süre devam ediyordu. Tabii ki bu arada Ahmet bu dostumuzla biraraya geliyor ve hiç renk vermiyordu. Nitekim bir süre sonra bu dostumuz internetten tanıştığı bu hanım arkadaşla buluşmak istedi ve randevu verdi. Randevu yeri Ortaköy'de yola yakın bir yerdi. Dostumuz orada bekleyecek ve gelen hanımla buluşacaktı, ancak kendisini kimsenin görmemesi için kuytu bir yerde bekliyordu. Ve Ahmet oradan tesadüfen geçiyormuş gibi geldi ve dostumuzu görünce yanına yaklaştı, "Hayırdır, burada ne bekliyorsun?" dedi. Tam randevu saatiydi ve beklediği hanımın gelince Ahmet ta­rafından görüleceğini düşünen dostumuz bir hayli telaş­landı ve bir süre şaşkınlığından saçmaladı. Ahmet onu orada bırakırken, sinsice gülümsüyor, dostumuz ise asla gelmeyecek olan hanımı bekliyordu. Ve günler sonra benim de bulunduğum bir dost meclisinde Ahmet dostu­muza bu olayı deşifre etti. Ahmet ve biz gülmekten kırı­lırken, dostumuz şaşkınlıktan ne yapacağını bilemedi. Ama Ahmet'i ve şakalarını iyi bildiği için sonra o da gül­meye başladı. Ahmet'i çok özlüyorum.