Ahmet Kaya, bir sohbetimizde şöyle demişti: "Ben varoşlarda sınıf bilinci almamış çocukları bu sistemin karşısına dikiyor, şarkılarımla onları birer muhalif, birer demokrat yapıyorum; sonra örgütlü olup, beni arabesk olmakla suçluyorlar, bana küfrediyorlar..." 80'li yıllarda bu ülke, generallerin sıkıyönetimiyle si­yasal, sosyal kuşatmalar yaşarken, elinde sazı ve keder­li, öfkeli şarkılarıyla milyonlara cüretle seslenen Ahmet Kaya'nın, özellikle 80 ve 90'lı yılların gençliği üzerinde büyük etkisini hiç kimse yadsıyamaz. Ahmet Kaya, var­dığı yere dişi ve tırnağıyla kazıyarak gelmiş, bedelini de farklı çevrelerden farklı haksızlıklara uğrayarak fazîasıy-la ödemiş bir arkadaşımızdı. Yaşam pratiğiyle; çocuksu yanlarıyla, kırgınlıkları, öfkeleriyle onu bir bütün olarak alıp, bütün bunlara yeteneğini de eklediğimde, onun bü­yük bir besteci ve gerçek bir sanatçı olduğuna hep inan­dım, buna hâla inanıyorum. Onunla geç tanışmamız 1994 yılının ilk aylarındaydı. Benim de siyasal baskılarla boğuştuğum günlerdi; bir gün, "Merhaba gözüm, ben Ahmet Kaya" diyerek tele­fonla aradı beni ve ekledi: "Seninle çalışmak istiyorum gözüm, atla gel İstanbul'a, oturup konuşalım seninle, anlaşalım. Burada kal, ben bütün masraflarını karşıla­rım..." Şaşırmıştım... Şiirlerimi okumuş olabileceğini ummu­yordum; o güne dek ona bir kart veya bir şiir kitabımı fi- • * lan da göndermemiştim. Uç gün sonra evine gittim; bir hafta stüdyodan eve gidip geldik. Fakat henüz birbirimizi iyi tanımadığımız için dostluğa taşıyamadık ve o aylar­da çıkacak Şarkılarım Dağlara adlı kasetindeki bazı şar­kı sözlerini yazmak yerine, bir tartışma sonucu apar to­par evini terk ettim. Küskünlüğümüz tam dört yıl sürdü. 1998 yılının son ayları yeniden barıştık, dahası eşi Gül-ten ve ortak dostumuz Cevat Korkmaz'ın ısrarıyla barış­tırıldık. 1999 yılının Mart ayının ilk günleri ben düşünce su­çundan kesinleşen bir mahkumiyetim için hapse gire­cektim; Ahmet Kaya, cezaevi öncesi yeni kaseti için bir­likte çalışmamızı önerip, Ocak 1999'da yeniden davet etti beni. Bu kez yine kavga ederiz diye evinde değil, ge­celeri otelde kalmam koşuluyla kabul ettim. Geceleri Taksim'de bir otelde kalıp, gündüzleri 4. Levent'teki evi­ne gidiyordum. Fakat, itiraf etmeliyim ki, onu kişi olarak, şarkılarının ötesinde asıl o zaman çok benimsedim. Orada beraber­liğimiz süresince hep birbirimize ne çok benzediğimizi, o yıllar önceki küskünlüğümüzün nedeninin de, asıl bu şaşırtıcı benzerlik olduğunu düşündüm durdum. İkimiz de o yaralı topraklardan geliyorduk, ikimizin de bir tür­lü yenemediği bir taşralı öfkesi, kabalığı ve isyancılığı vardı, ikimiz de çok hırslıydık, ikimiz de 12 Eylül faşiz-miyle zulmü, mahpusluğu, hasreti, dışlanmayı ve aşağı­lanmayı iliklerimize kadar yaşamıştık; ikimiz de çok yok­sulluk çekmiştik (onun deyimiyle, yıllar yılı bir lahmacu­nu bile koklamakla yetinecek kadar), ikimiz de aynı ge­rekçelerle yüksek öğrenimlerimizi tamamlayamamıştık, ikimizi de Bizans çelmeliyordu, ikimiz de Kürtlerin ve bütün mazlumların çığlıklarını kalplerimizde duyuyor­duk, ikimiz de gereğinden fazla kıllı ve esmerdik, ikimiz de aslında çok mutsuzduk ve bunu gizlemeyi çok iyi ba-şarıyorduk... ? ? Uç farkımız: O popüler, daha kiloluydu ve adlarımız değişikti... Onu çok özlüyorum! Bu satırları yazarken, gözlerimin buğusundan bilgisayarın tuşlarını göremiyo­rum! Onun dostu olmamın, onu yakından tanımamın ve onunla sanatsal beraberliğimizin üç şarkıda kalmasının onuru da bana yeter, diyemiyorum; zira, yaşasaydı daha çok yetecekti... Ortak dostumuz Suavi dışında, herkesin onunla bir­likte çalışmama öfkeyle karşı çıktığı günlerde, 1999'dan itibaren bütün kasetlerinde onunla birlikte çalışacağımı­za dair birbirimize söz vermiştik. Ben sözümde duruyo­rum. Sen, hayatın ciğerinden söküp aldın şarkılarını; bu yüzden bu ülkenin çocukları senin adını, şarkılarını yaşa­tacaktır: Sen rahat uyu büyük besteci, rahat uyu yiğit, asi, uslanmaz Kürt!