Ahmet Kaya pervasız, gözüpek, atılgan, ajitatif ve ro­mantik bir solcuydu. İyi olan her şeyden etkilenir ve ken­di içinde sentezini yapıp muhteşem yetenekleriyle şekil­lendirerek birer etkileme aracına dönüştürürdü onları. Pencereleri kin ve düşmanlığa kapalı; sevgi ve dostluğa açıktı. Kendi odaklı kabilemsi bir yaşama yatkındı. Her yönüyle insanın damarına basan bir adamdı. Ses rengiyle, beste yeteneğiyle, sevimli fiziğiyle, deli-dolu ki­şiliğiyle olumlu yahut olumsuz ama mutlaka etkilenirdi­niz ondan. Ahmet, kendisine lakayt kalınamayacak ka­dar göz kamaştıran bir manzara sunardı hep. Başlangıç­ta yadırgatır ama sonunda alışkanlık yaratırdı üzerinizde. Büyük harflerle şarkı söyler, konuşur ve büyük harflerle yaşardı. Sıradanlaşmayı aklından bile geçirmez, sıradan-lıkların yanına bile yaklaşmazdı. Onunla yaşarken, ona dair, sevgi-nefret, hayranlık-öfke, vefa-ihanet, dostlukdüşmanlık, korku-cesaret, sevinç-keder... gibi karşıt duy­guları bir tek güne sığdırabildiğinizi farkedip şaşardınız. En çok yaptığı şeyin, sizi şaşırtmak olduğunu farkeder-diniz. Bundan hoşlanırdı üstelik, sürpriz yapmadan du­ramazdı. Çok hızlı ve hiperaktif bir tarzı vardı, ona yeti­şemezdiniz. Onun en çok şakalarına, fıkralarına, muhabbetine doyulmazdı. Hep keyifli yaşamak ve yaşatmak üstüne kurulu bir sistematiği vardı. Belki solcu bir şarkıcı-beste-ci olmasaydı, komedyen olabilirdi. İnsanda öyle bir alış­kanlık yaratırdı ki bir gün görmeseniz boşluğunu hisse­derdiniz. O kadar doldururdu birlikte olduğu insanın ha­yatını. Zaten gür sesi ve abartılı jestleriyle bulunduğu her ortama mutlaka hakim olur ve herkesin kendisine yönel­mesini sağlardı. Bu anlamda biraz da kaprisliydi; ilginin bir başkasına kaymasına hiç dayanamaz ve mutlaka bir darbe yapardı. Benzeri bir daha olmayacak ve hatta gi­bisi bile olmayacak dev bir sanatçıydı. Olmasaydı sonu böyle...