Ahmet müziğe aşık bir adamdı. Tek derdi sanatıydı, kendini çok kısa sürede geliştirdi ve büyüdü. Çok güzel, çok duru bir sesi vardı. Biz gençlik döneminde onunla müzikal olarak yarış halindeydik. Sonra bir baktık ye­mekte de yanşıyoruz. Yemek yerken sürekli kavga eder­dik, o benim önümden yemeye çalışırdı, ben onun önünden. Böyle didişip dururduk. Ahmet sivriydi, za­mansız çıkışları olurdu, keskin konuşurdu. Böyle bir mi­zacı vardı. Onu tanıyanlar, bu şekilde kabul ediyordu, se­venleri de kabul etmişti. Sanırım son söylediklerini de böyle düşünerek söyledi, kimseye sataşma ya da bir şey­ler dayatma gibi bir derdi olabileceğini sanmıyorum.Ama Ahmet'in aykırılığını bile bile ona tahammül etme­diler.